تقديم به بانوي مهربان قم

 
اين دشت چقدر آهو کم دارد
تو هنوز هم مسافري
نمازها شکسته اند در دل تو
پنجره هايت همه رو به مشرقند
خورشيد تو آن طرف‌ جا مانده
زمان براي تو انگار ايستاده
زل زده‌ اي به جاده
و جاده ها زل زده اند به تو

□  □  □

بويت
کودکان را هوايي مادر مي‌کند
دستها به دامنت « هل اتي» مي‌خوانند
بوي ياس مي دهي
با احساس من بازي مي کني
و من با کبوتران تو عشق بازي

□  □  □
 
درياچه نمک را
انگار به زخم تو پاشيد - تقدیر -
آنروز که
دل تمام برادران شور تو را مي‌زد
تو ای که مليح ترين دختر طايفه بودي
هنوز هم در اين حوالي آب‌ها شورند
و بچه آهوها
زخمي

هيچ دامي
مرغ دلت را نگرفت
غير از امشب
که مرغابي دامنت را

از دست نخاله‌ها بود
که به نخلها گريختي
تو اي که هرگز نمي‌گريختي!
با اين شتاب
به آغوش کدام حادثه مي‌دوي؟

عادت کرده‌اي
همة خواب‌ها را بيدار کني
از اين يکي بگذر
او زير جامه‌اش
جبين تو را خواب ديده است

وقتي که آمدي
دل سنگ‌ها را شکافتي
حالا که مي‌روي
سنگْ دل‌ها
سرت را شکافته‌اند

 
در آينة محراب
فرق وا کردي
رفتنت هم
مثل آمدنت
با همه فرق داشت

نماز تو را
نه تيري در پايت مي‌شکند
و نه تيغي بر سرت
اين بار هم نماز
خودش را
در پيشگاه روشن پيشانيت
شکست

امشب
ستاره سه تار مي‌زد
زمين زمزمه مي‌کرد
و تو مي‌رقصيدي در خون

کوشيد تو را بکُشد
اما تو را چه خوب!
در قاب جاودانة محراب‌ها
کِشيد

چه روايت شيريني است
تو را شبيه خدا خواندن!
و چه حکايت تلخي است
کسي را شبيه تو دانستن!

پلک‌هايت سنگين مي‌شوند
سبکبار مي‌روي
از پلکان سحر بالا
يک پل
تو را به منتظري وصل مي‌کند

بر دستها
باديه‌هاي شير مي‌آيند 
روباه زوزه مي‌کشد
شير از اين باديه مي‌رود
يک جرعه شعر آورده‌ام
پدر!
باز کن در را

  RSS